အခ်စ္ဆိုတာ........

အခ်စ္ဆိုတာ........

ေလာကႀကီးမွာ လူတိုင္း လူတိုင္း အခ်စ္ဆိုတာကို အနည္း နဲ႔ အမ်ားေတာ့ပတ္သတ္ေနၾကမွာပါ။ အခ်စ္ဆိုတာနဲ႔ ခပ္ကင္းကင္းေနႏိုင္တဲ့သူ ဒီေလာကမွာ ရွိလိမ့္မယ္မထင္မိပါဘူး။ ၅၂၈ ဆိုတဲ့ေမတၲာမ်ိဳးနဲ႔ ခ်စ္ခင္တြယ္တာ တတ္ၾကသလို ၁၅၀၀ ဆိုတဲ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၲာမ်ိဳးနဲ႔ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်စ္ဖူးခဲ့ၾကမွာ မလြဲဧကန္ပါပဲ...

အေမ …

“အေမ”

အေမဆိုတဲ႔ စကားလံုးတစ္လံုးကို က်ေနာ္တို႔ စိတ္မွာပဲ. ထင္ထင္.. နွဳတ္ကပဲ …ရြတ္ရြတ္ အေမ႔မ်က္နွာက စိတ္မ်က္နွာျပင္မွာ ပီျပင္တဲ႔ အျပံဳးနဲ႔ ေပၚလာစျမဲပါပဲ . က်ေနာ္တို႔ ဘယ္အခ်ိန္ ဘယ္ကာလ ဘယ္အသက္အရြယ္ပဲ ေရာက္ေရာက္ အေမဆိုတာ က်ေနာ္တို႔ရင္ခြင္မွာ  ေျပာင္းလဲျခင္းမရွိခဲ႔ဘူး 

 ခ်စ္သူသခင္

ဘယ္လိုလဲ ခ်စ္သူ။ ငါနဲ ့ထာ၀ရလက္တြဲဖို ့မင္း ဆံုးၿဖတ္မထားရင္ ဒီေနရာမွာတင္ ငါ့ကို ထားခဲ့လိုက္ပါ။ မင္းမႏွစ္သက္လို ့ ငါ့ကိုစြန့္ပစ္မယ္ဆိုရင္လဲမတားရက္ေတာ့ပါဘူး။ မင္းလဲမင္းစိတ္နဲ ့မင္းကိုယ္.. ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ေတြရွိပါတယ္။ လူဆိုတာ စက္ရုပ္မွမဟုတ္တာ ခလုပ္ေလးကို ႏွိပ္လို ့ငါၿဖစ္ခ်င္တာေတြကို မင္းကိုၿဖစ္ခိုင္းလို ့ရမလား။ ငါၿဖစ္ခ်င္တာေတြကို ၿဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ မင္းနဲ ့ထာ၀ရလက္တြဲခြင့္ကိုပဲ ရခ်င္တယ္။ ငါတို ့၂ေယာက္ရဲ့ၾကားက ေရစက္ဆိုတဲ့ အရာေလး မကုန္ခမ္းတဲ့ အခ်ိန္ထိေတာ့ ငါတို ့အဆင္ေၿပေနမွာပါပဲ။

Why I choose to become a Buddhist Monk

Why I choose to become a Buddhist Monk

One day in 2005 on Saturday afternoon, I keep in mind when nobody was at home apart from me. I was doing my homework. Suddenly, an old man walked into my home when I was thoughtful an arithmetic problem. I did not know that old man at all and his purpose in coming because I had never seen him before. At that time I was only tenth, and that old man looked like about eighty years old. He wore his hair in a bun and wore a set of grey patched clothes. He sat on my bed and said to me with a kind and pleasant countenance, “My lovely little boy, I want to tell you something.

A part of journey into human life

A part of journey into human life

      In all over the world, a person who should has his /her biography in life so, as for me I have to write down I was born in human being.  In accordance with our parents recorded I was born on 1 June 1986 in Autbahlaing Village, Paletwa Township, and Chin State, which located west of Myanmar. My parents named me that U Phoe Aung according to our culture yet it is not same to the day of Sunday but actually was born in that day. In Chin State, people give the name in accordance with the day he was born so my name is a little bit awry in this sense. Anyway it is no problem as a name in layman life but in Sasana must same day and name.

အေမ...

အေမ...

အေမ...
အေမဆုိတဲ့ အရာကုိ တမ္းတၿပီး တစ္ခါမွ မေရးဖူးဘူးေနာ္... ဒါေပမယ့္ ခလုတ္ထိလုိ႕ အမိတ တာ မဟုတ္ပါဘူး အေမ... အေမ့ကုိ တမ္းတၿပီး ရင္ထဲက ခံစားခ်က္ကုိ ဖြင့္ထုတ္လုိက္တာပါ...။ ရုိးသားတဲ့ အေမဆုိေတာ့ အင္တာနက္လည္း မသုံးတတ္တာမုိ႕ ဒီ ပုိ႕စ္ကုိ အေမလည္း မဖတ္ျဖစ္ေလာက္ဖူးလုိ႕ သားထင္ပါတယ္… မဖတ္ျဖစ္ေပမယ့္လည္း အၿမဲတမ္း သားကုိ အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ ေနတတ္တဲ့ အေမမုိ႕လုိ႕ သားရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြ အားလုံးနီးပါးကုိ အေမရိပ္မိတယ္ဆုိတာ 

ျပဳံးႏိုင္ပါေစ

လူေတြ အထင္လဲြတာကို ခံရတဲ့အခါ ပါးပါးလ်လ်ေလး ၿပံဳးပါ။ ဒါဟာ အသိပညာနဲ႔ျပည့္စံုျခင္း တစ္မ်ဳိးပါ။

မတရားသျဖင့္ ခံရတဲ့အခါ တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္ ၿပံဳးပါ။ ဒါဟာ သေဘာထားႀကီးျခင္း တစ္မ်ဳိးပါ။

နစ္နာဆံုးရႈံးမႈနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အခါ ဆႏၵရွိရွိ ၿပံဳးပါ။ ဒါဟာ လူေတြကို ခြင့္လြတ္နားလည္ျခင္းတစ္မ်ဳိးပါ။

ေရွ႕မတိုး ေနာက္မဆုတ္သာတဲ့ အခက္အခဲနဲ႔ ႀကံဳတဲ့အခါ ခပ္ယဲ့ယဲ့ေလး ၿပံဳးပါ။ ဒါဟာ ထက္ျမက္ျခင္းတစ္မ်ဳိးပါ။

လူ႔ဘဝ ဒီတစ္သက္..

လူ႔ဘဝတစ္သက္က သြားသုတ္သုတ္ လာသုတ္သုတ္ပါပဲ။ ေဆြမ်ဳိးမိဘေတြရဲ႕ ၿပံဳးေပ်ာ္ရယ္ေမာသံၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမြးဖြားခဲ့တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေမာင္ႏွမေဆြမ်ဳိးေတြရဲ႕ ဝမ္းနည္းငိုရႈိက္သံၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထြက္ခြာခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ရွင္ျခင္း၊ ေသျခင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆံုးျဖတ္ခြင့္မရွိဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီတစ္သက္ပိုင္ဆိုင္ရတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္ရႊင္သင့္ပါတယ္။

*အေမ့ေန႕ မွတ္စုေလး*

*အေမ့ေန႕ မွတ္စုေလး*
ဒီေန႔က ျပာသိုလျပည့္ေန႔ အေမေန႔။ အေမေန႔အေၾကာင္းစဥ္းစားရင္းနဲ႔ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္ ေ၀းကြာေနတဲ့ အေမ့ကို ေတာ္ေတာ္သတိရပါတယ္။ က်ေနာ့္အေမက ေတာသူ၊ စာမတတ္ ဒါေပမဲ့ မိခင္ေမတၱာ အျပည့္အ၀ ေပးႏိုင္သူပါ။ သားသမီး ခုနစ္ ေယာက္ကို မိခင္ေမတၱာ အျပည့္အ၀နဲ႔ ျပဳစုပ်ိဳးေထာ္ခဲ့တဲ့ မာတာ မိခင္ႀကီး က်န္းမာပါေစလို႔ ဘုရားထံပါး ဆုေတာင္းမိတယ္။

က်ေနာ္အသက္ (၁၄) ႏွစ္ေလာက္ကတည္းက အေမရင္ခြင္နဲ႔ ေ၀းေနခဲ့ရတယ္။ အခုဆို အေမရဲ့ ဆိုဆုံးမသံကင္းမဲ့ေနတာ ဆယ္စုႏွစ္ေတြၾကာခဲ့ပါၿပီ။ ေတာရြာေတြရဲ့ ဓေလ့အတိုင္း အိပ္ရာ၀င္ ပုံျပင္ေျပာေလ့ရွိပါတယ္။ အေမေျပာေလ့ ေျပာထရွိတဲ့ ပုံျပင္ေတြဟာ ဘုရားေဟာ နိပါတ္ေတာ္ လာ ဇာတက ေတြျဖစ္ပါတယ္။ ဘုရင့္သားေတာ္ေတြ အရြယ္ေရာက္လို႔ ပညာသင္ခ်ိန္မွာ ဒိသာပါေမာက္ ေတြဆီသြားၿပီး ေယာက်ၤားတို႔ တတ္အပ္တဲ့ အဌာရသေတြကို သင္ၾကားရတဲ့အေၾကာင္းကို အၿမဲ ေျပာေလ ့ရွိပါတယ္။ ညေနအိပ္ရာ ၀င္ခါနီး အေမေျပာတဲ့ ပုံျပင္ေတြဟာ က်ေနာ္ရဲ့ မသိစိတ္ကို လြမ္းမိုးခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ပညာတတ္တေယာက္ ျဖစ္ခ်င္လာခဲ့တယ္။ ပညာမတတ္ရင္ အေမတို႔လိုဘဲ အလုပ္ၾကမ္းေတြကို လုပ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ အေမရဲ့ ေျပာဆိုမႈက အိပ္ရာ၀င္ခါနီး အၿမဲၾကားရတဲ့ ႀကီးမားတဲ့ သင္ၾကားမႈတခုျဖစ္ပါတယ္။

က်ေနာ္ၿမိဳ႔မွာ ပညာသင္ၾကားေနတဲ့အခ်ိန္ဆို အေမဟာ လယ္ယာလုပ္ငန္းေတြ ေခတၱရပ္နားထားခ်ိန္ မွာဆယ္ရက္ တပတ္ သားထံ လာလည္ ေလ့ရွိပါတယ္။ ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသီလာ ေရာက္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ အေမ့ေျခလွမ္းေတြတုန့္ဆိုင္းခဲ့ရတယ္။ စာမတတ္တဲ့အေမ၊ ခရီးသြားဖို႔ ေၾကာက္တတ္တဲ့အေမဟာ သားဆီကို လာမလည္ႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ က်ေနာ္ ျပန္လာမယ့္ အခ်ိန္ကိုအၿမဲေမွ်ာ္ေနတတ္ပါတယ္။ ေႏြရာသီ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ေႏြးေထြးတဲ့ အေမ့အိမ္ကိုျပန္တိုင္း အေမရဲ့ ခ်ိဳသာတဲ့ေျပာစကားကိုၾကားရင္ အၿမဲေပ်ာ္ရြင္ခဲ့ရပါတယ္။

“အေမဟိုတေန႔က အိမ္မက္မက္တယ္၊ သားျပန္လာတယ္လို႔ ဒါနဲ႔ အေမလည္း သားအတြက္ ထမင္းတေယာက္စာ အပိုခ်က္ထားတာ” ဆိုတဲ့ ေျပာစကားကို အိမ္ကို ျပန္တိုင္း ေမ့မရႏိုင္တဲ့ အေမ့စကားေတြပါ။ အေမ့သမီးေတြကဘယ္သူ့အတြက္ ခ်က္ထားလဲလို႔ စေနာက္ၾကတယ္ဆိုရင္ အေမဟာသူ႔ရင္ထဲ၊ စိတ္ထဲ၊ အိမ္မက္ထဲ သားျပန္လာတဲ့အေၾကာင္းကို ေျပာျပတတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေဒသမွာ ရာသီအလိုက္ပြင့္တဲ့ မႈိိဆိုရင္ က်ေနာ္အတြက္ေ၀စုထား၊ အေျခာက္ခံၿပီး က်ေနာ္ျပန္ေရာက္ရင္ ခ်က္ေကြၽးေလ့ရွိပါတယ္။

အရြယ္ေရာက္လို႔ အမွားအမွန္ကိုစဥ္းစားတတ္ခ်ိန္မွာ အေမ့အိမ္ျပန္တိုင္း အေမ့ထမီကို ေလ်ာ္ဖြတ္ေပးေတာ့ အေမ့အျပဳံးကိုဒီေန႔အထိ ျမင္ေယာင္ေနပါေသးတယ္။ က်ေနာ္တို့ေဒသဟာ ထုံးတမ္းစဥ္လာကို သိပ္အေလးထားေတာ့ ထမီဆိုရင္ ခပ္ေ၀းေ၀းက ေနရွာင္ၾကတယ္။ ထမီလွမ္းတဲ့ ၀ါးလုံးတန္းေအာက္က ငုံ႔သြားရင္ေတာင္ ဘုန္းနိမ့္လို႔ဆိုျပီး ထမီလွန္းတဲ့ ၀ါးလုံးတန္းေတြကို အိမ္ေနာက္ေဖး အေ၀းႀကီးးမွာထားေလ့ရွိပါတယ္။ ဒီလိုအယူသီးတဲ့ ေဒသမွာ အေမ့ထမီကို ေလွ်ာ္ေပးေတာ့ က်ေနာ့္အရြယ္ေတြက ေဟ့ေကာင္ မင္းေတာ့ ဘုန္းနိမ့္ေတာ့ မယ္တဲ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္တို႔လူမ်ိဳးမွာ ရပ္ေ၀း တနယ္တေက်းကို သြားမယ့္လူငယ္ေတြအတြက္ အေမရဲ့ထမီစေလး (သို႔) အေမ့ရဲ့ထမီတထည္ ကိုခရီးေဆာင္အိတ္ ဒါမွမဟုတ္ ေသတၱာထဲမွာထည့္ေပးေလ့ရွိပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔ေဒသ အယူအရ ဆိုရင္ အေမ့ထမီစပါရင္ စုန္းကေ၀ ျပဳစားလို႔မရဘူးတဲ့။ အေမ့ရဲ့ထမီစက အဲဒီေလာက္ကိုအစြမ္းရွိတာ။ အဲဒါကိုမွ ထုံးတမ္းစဥ္လာအရ ဘုန္းနိမ့္ ျပန္သတဲ့။ ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေလ့ ေလာကဓေလ့ လို႔ထင္မိတယ္။

အေမနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီး ေရးၾကမယ္ဆိုရင္ ဘယ္ေလာက္ဘဲ ေရးေရး ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ရာမရွိတဲ့ နတ္သမီးပုံျပင္လို ျဖစ္ေနမွာဘဲ။ က်ေနာ္ဘြဲ႔လြန္တက္ေနတဲ့ အခ်ိန္္ေနထိုင္ေရးနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး အရမ္းအခက္အခဲၾကဳံခဲ့ရပါတယ္။ ဘြဲ႔လြန္တက္ေနတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး မိဘဆီက အေထာက္အပံ့ကို လုံးမေတာင္းမယူဘဲ မိမိဘာသာရပ္တည္ၿပီးေနခဲ့တယ္။ စာေမးပြဲလည္းနီးေနေတာ့ တကယ့္ကို ေဘးၾကပ္နံၾကပ္ပါႀကဳံရပါတယ္။ အဲဒီလိုျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္ အေမရုတ္တရက္ ေရာက္လာေရာ။ အေမအိမ္မက္ မက္တယ္တဲ့။ ဗမာစကား၊ စာမတတ္တဲ့ အေမ၊ ခရီးသြားရမွာေၾကာက္တဲ့အေမဟာ ရန္ကုန္အထိလိုက္လာျပီး သားရဲ့အခက္အခဲ ေျဖရွင္းေပးခဲ့တဲ့ အေမေပါ့။

သားအိမ္ျပန္လာတဲ့အေၾကာင္းခဏခဏ အိမ္မက္ မက္တဲ့အေမဟာ ဆယ္စုႏွစ္ ႏွစ္ခုေလာက္ အေမ့အိမ္ျပန္မေရာက္တဲ့ သားလူမိုက္ အိမ္ျပန္လာတဲ့အေၾကာင္းအိမ္မက္ မက္ေနအုံးမွာပါ။ အခြင့္အေရးကမ်က္ႏွာသာ ေပးခဲ့ရင္ ေက်းဇူးရွင္ အေမကို သား၊ မိန္းမ တုိ႔နဲ႔အတူ လက္အုပ္ခ်ိီၿပီး ကန္ေတာ့ခ်င္ပါေသးတယ္။ အခုဆို အေမ့အိမ္မက္ထဲမွာ သားတဦးတည္းမဟုတ္ဘဲ ေနာက္တိုး ေတြလည္း ပါေနအုံးမယ္ထင္တယ္။ အေမ့ထမင္းအုိးမွာ လည္းုသုံးေယာက္စာ အပိုခ်က္ရေတာ့မယ္ အေမေရ့။

သားသမီးေတြက မိဘေတြကို အခက္အခဲႀကဳံမွ သတိရတတ္တာ ေလာကဓမၼတာလို႔ ေျပာရပါမယ္။ ေျခတဘက္၊ မ်က္လုံးတဘက္ဆုံးသြားရွာတဲ့ က်ေနာ့္ မိတ္ေဆြတဦးက ဆိုရင္ က်ေနာ္အိ္မ္ျပန္ရင္ အေမ မွတ္မိပါ့မလားတဲ့။ အင္မတန္မွေၾကကြဲစရာေကာင္းတဲ့ ေမးခြန္းပါ။ အေမဆိုတာ သားသမီးေတြကို ဘယ္အေျခအေနေရာက္ေရာက္ မွတ္မိပါတယ္လို႔ဆို႔နင့္စြာနဲ႔ အာေပးဖူးပါတယ္။ တခါတုန္းက ေဆာင္းပါးေလးတပုဒ္ ဖတ္ဖူးတယ္။ ကမၻာ့ အလွဆုံးစကားလုံးက ဘာလဲလို႔ စစ္တမ္း တခု အေမရိကား အပါအ၀င္ကမၻာ အႏွံ႔ေေကာက္ယူခဲ့တယ္။ (၉၀) ရာခုိင္ႏွန္းေက်ာ္ေသာ အေျဖက အတူတူျဖစ္ေနတယ္။ အဲဒီစကားလုံးက ဘာစကားလုံးျဖစ္မလဲ မိတ္ေဆြယူဆပါလဲ။ ( Mother) အေမပါတဲ့။

သကၤန္းဆုိတာ ျမတ္စြာ ဘုရားရဲ့ အေရေတာ္

သကၤန္းဆိုတာ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ အေရေတာ္ ။
========================

ရဟန္းသံဃာေတြကို ေထာင္ခ်တဲ့ အျပစ္ထက္ အဲဒီ သကၤန္းဆိုတဲ့ ရဟန္း သံဃာေတြ ရဲ့ တံခြန္ ၊ ျမတ္စြာဘုရားရဲ့ အေရေတာ္ကို ခၽြတ္ခြာတဲ့ အျပစ္က ပိုျပီးၾကီးမားတယ္ဆိုတာကို နိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ သိေစခ်င္ပါတယ္။
အဲလို သိေစခ်င္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ သံဃာ့ နာယက အဖြဲ႔အစည္း အဆင့္ဆင့္က ေနမွ သံဃာ မဟာနာယက အဆင့္ ေရာက္သြားျပီးေတာ့ မဟာနာယက ဆရာေတာ္ၾကီးမွ တဆင့္ လြတ္ေတာ္ထဲမွာ ေဆြးေႏြးျပီးေတာ့ ေထာင္ထဲမွာက်ေနတဲ့ သိကၡာ မခ်ေသးတဲ့ ရဟန္းသံဃာေတာ္ေတြကို လြတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံနိုင္ေအာင္ ၊
ေထာင္ထဲမွာေရာက္ေနတဲ့ ယံုၾကည္ခ်က္ အက်ဥ္းသား တစ္ေယာက္မက်န္ လြတ္ေပးဖို႔ ေမတၱာရပ္ခံနိုင္ေအာင္၊ ဒီၾကားထဲ အေတာ အတြင္းမွာ ေထာင္က မလြတ္ေသးခင္ ေထာင္ထဲက ရဟန္းသံဃာေတြ ဦးဇင္းလို ဘဝမ်ဳိး နိမ့္က်တဲ့ ဘဝမ်ဳိး မျဖစ္ေအာင္၊ သကၤန္းဝတ္ခြင့္ ရေအာင္ ၊ ဦးဇင္း ေတာင္းဆိုခ်င္တဲ့ အတြက္ေၾကာင့္ ( ဦးဇင္း ခုလို သကၤန္းကို ဝတ္ျခင္း) ျဖစ္ပါတယ္ ။